Þetta eru sparisystkini mín. Ég elska þau meira en sólina og
tunglið. Hef átt þau eins lengi og ég man eftir mér og gæti ekki hugsað mér
jörðina án þeirra.
Þrátt fyrir að á þessarri mynd séu þau líkari raðmorðingjum
rússnesku mafíunnar en dýrlingunum sem þau í raun eru, finnst mér þau allra
skemmtilegust í heimi, fyndnust og líka best.
Það eru forréttindi að eiga sparisystkini, því við þau rífst
maður aldrei. Við eigum aðeins gæðastundir saman.
Fyrsta sunnudag apríl-mánaðar fermdist síðasta stráið. Elsku
litla blómið okkar hún Sara, sem er líka guðdóttir mín og yndið eina. Við það
tækifæri fæddist þessi dýrlega mynd og mun verða varðveitt eins og djásnið sem
hún er það sem eftir lifir í virðulegum ramma, til vitnisburðar um
merkisstundina sem hún stóð fyrir.
Sara er fyrirmyndarbarn sem allar mæður dreymir um að eiga.
Falleg, gáfuð og góð. Hvað er hægt að biðja um meira. Fullkomin. Eins og þau
öll.
Mér finnst ég vera rík og ég fyllist monti. Þau eru
systkinin sem ég átti aldrei, -en átti þó alltaf.
Lífð er stundum eins og sjóslys. En það þýðir þó ekki að við
getum ekki sungið í björgunarbátunum.
Svona orti frægur vinur minn hann Voltaire, og gaf mér vingjarnlegt
leyfi í leiðinni til að vippa yfir á hina ilhýru íslensku. Leyfa ykkur
almúgamönnum og konum að heyra, hvað svo snjall maður hefði að segja um
blákaldann veruleikann.
Hann vissi sitt hann Voltaire. Enda fransmaður með meiru.
Hann skrifaði líka Birting, sem svo margir þekkja, og er frekar glaðhlakkalegt
verk um skemmtilegri tíma en ég er að lýsa.
Veruleikinn er hverfull og allt það. Til þess þarf ég ekki
meira en að glugga í leynikærastann, mögulega hommann og ástmanninn frá
Bretlandseyjum, sjálfan Shakespeare, en þangað hverf ég stund og stund, þegar
ég má vera að. Gleymi mér í löngum og djúsí draumi á Jónsmessunótt og legg hönd
undir kinn í þungum þönkum yfir hverfulli ævi Hamlets.
Æj hvað erum við að kvarta. Svo man ég skyndilega að þetta
er jú allt skáldskapur. Við megum alveg kvarta. Þegar ég segi við, á ég
vissulega við mig sjálfa, engan annan, enda ekki mitt að dæma hvort einhver
annar þarf að kvarta en aðeins ég sjálf.
En stundum er rosalega gott að kvarta, vera lítil í smá
stund, grenja og setja svo aftur upp öndunargrímuna. Fyrst á sjálfan sig, síðan
á farþegann við hliðina á sér. Þannig kenna flugfreyjurnar okkur handtökin til
að lifa af.
En þá erum við að vísu komin í háloftin. Hætt um borð í
skipbrotinu hans Voltairs. En það er líka allt í lagi. Öll slys eiga sér leið
út. Er það ekki.
Dýrmætasta stund lífs míns. Fallegasta dag veraldar. þegar ég fékk elsku litlu dásemdina fyrst í fangið. Tilganginn minn. Yndislegust og allra barna best. Ástæða þess að ég lifi. Allt sem skiptir máli. Enda er oftast ókeypis allt það sem er best.
Í dag eru liðin
tvö ár síðan lífið breyttist á einni nóttu. Tók U beygju þrátt fyrir mikinn
undirbúning og tilhlökkun. Raunin varð kannski ekki eins rómantísk en tilveran
er svo miklu betri þegar hún er alla vega á litinn. Ekki bara bleik.
Verði maður
aldrei þreyttur er erfitt að meta góðan nætursvefn. Allt er þess virði og svo
miklu meira til. Ég fyllist nostralglíu og brosi blítt út í annað þegar ég
rifja upp tímana sem við höfum átt saman. Svo miklar og stórkostlegar
breytingar á stuttum tíma. Dýrmætum tíma. Þeim allra dýrmætasta.
Tíminn er það
mikilvægasta sem við getum gefið börnunum okkar.
Njótum stundanna,
nú sem ávallt. Þær þjóta hjá alltof fljótt.
Í dag kann elsku
allra best mín svo mikið og margt. Skemmtilegra barn er ekki til, né skýrara.
Fallegra, gáfaðra, fyndnara, klárara.
Ég get ekki með
nokkrum hætti útskýrt hvað ég var að gera áður en ég eignaðist hana. Undirbúa
mig ? Hver veit.
Við fögnuðum
þessum merku tímamótum með hækkandi sól og mörgum gjöfum. Það er svo gott að
geta glatt litla sál. Mamman eldaði allt sem elsku barninu þykir gott og allt
er leyfilegt fyrir afmælisbörn. Líka egg og spagetti í morgunmat. Avacato og
grjónagrautur. Heimabakaðar bollur með miklu smjöri og ostskeiðum, eins mörgum
og heimasætan gat í sig látið. Allt er í boði. Og elsku barnið vill ekki köku.
Bara blása á kertið. Það er líka alveg í lagi. Hún kann afmælissönginn og
syngur með. Sjálfri sér til heiðurs. Þannig á það að vera.
Í dag ætlum við
svo í Ævintýragarðinn með uppáhalds og safna svo fjölskyldunni saman á
skemmtilegu veitingastað þar sem þjónarnir hylla heiðursgestinn og klappa.
Afmælisbarnið á athylina alla. Líka á laugardaginn þegar elsku vinirnir mæta í blöðrur
og barbapabbaboð.
Mikið er gaman að
vera mamma.
23. febrúar 2012 klukkan 13:00
Íris Hauksdóttir 8 athugasemdir
ÁSTINA MEIRI DAGANA STYTTRI NÆTURNAR LENGRI VÍSAREIKNINGANA HÆRRI HEIMILIN GLAÐARI FÖTIN TÆTTARI FORTÍÐINA TÝNDA EN FRAMTÍÐINA ÞESS VIRÐI AÐ LIFA FYRIR
Svo satt
Ástæðan fyrir því að ég anda er fyrir LÍF
Ég skil ekki hvað ég var að væflast um, áður en ég eignaðist hana .. mjög skrítið allt saman.
Þetta ferli að eignast barn. Kynnast því, elska og verða háður !
Jebb, ég er væmin, og því til heiðurs .. farin að skrifa mömmupistla, fyrir FORELDRAHANDBOKINA.COM
Tjékk it *
01. febrúar 2012 klukkan 14:12
Íris Hauksdóttir 1 athugasemd
Ég er svolítið þessi, þessa dagana - reyna að ofhugsa ekki allt og alla
Ekki heldur þetta atriði með að vera á Íslandi, í atvinnuleit og barnið laust við leikskólapláss. Þriðja háskólagráðan handan við hornið og allt að gerast.
Í orðsins fyllstu.
En það er gaman.
Þetta vildi ég !
Ég er að njóta stelpnanna minna. Svo mikið. Sem halda mér réttu megin við línuna, alla daga. Mér finnst vináttan svo dýrmæt. Og ég svo rík. Af elsku stelpunum sem standa alltaf við hliðina á mér. Sama hvað. Stappa í mig stálinu og hlusta á nöldrið.
Það er ómetanlegt.
31. janúar 2012 klukkan 13:55
Íris Hauksdóttir 2 athugasemdir
Jólin eru að
koma, í kvöld. Næstum því. Ég hef aldrei verið svona sein og gamlar konur eins
og ég taka stressinu verr en unglambið sem ég var fyrir barnsburð. Svei mér þá.
Kannski hefur sveitaeinagrunin leikið mig svona glatt en ég þarf að trappa mig
upp í geðveikina og ég get ekki verslunarmiðstöðvar nema í örskömmtum. Sem er
svo sem ágætt. Jólin eiga ekki heima þar.
Ég er búin að
baka af mér rassinn í orðsins fyllstu og leita nú logandi ljósi að rassfylltum
sokkabuxum. Á einhver svoleiðis. Örugglega keppnisgræja ef út í það er farið.
Það er nefnilega á árstíðum sem þessum sem ég væri til í örlítið meira kjöt á
beinin. Helvíti er kalt.
Prófin eru skiluð
og vonandi að malla í efsta bakarofninum, þið vitið þessum sem gefur bara tíur. Loksins er stundin mín. Reyndar ekki aðeins mín, en það væri heldur ekkert
gaman. Við Íseyjan hennar mömmu sinnar ætlum að njótast núna og skoða ljósin og
gefa svöngum fuglum að borða. Skreyta piparkökur, skrifa á jólakort og pakka inn gjöfum sem koma
frá hjartanu.
Hjálpa ömmu að undirbúa jólin og
græða lífsgæði. Hitta fullt af skemmtisfólki og drekka ógrinni af kakó. Troða
okkur út af mandarínum og kíkja í skóinn. Lea er nefnilega
skíthrædd við skóinn og vill ekki hafa það að einhver gamall karl sé á ráfi um
herbergið hennar að næturlagi. Ljái henni það hverjir sem vilja.
Að lokum ætlum
við að fá útlanda-pabbann heim og sýna honum klakalandið fína og telja honum trú
um að hér viljum við búa.
En þangað til.
Jóladress, -jólagjafir og jólakort.
Kemur allt með kalda vatninu.
Ég er farin í mömmuorlof
-í korter eða svo !
Með skemmtilegustu vinkonum í heimi
15. desember 2011 klukkan 21:45
Íris Hauksdóttir 4 athugasemdir
Hvað viltu verða,
hvað viltu verða, hvað helduru þú sért. Óskorin trumbur barasta búkur, -sjáðu nú
hver þú ert.
Þetta lag heldur
tónleika í höfðinu á mér á hverjum degi.
Gosi er maðurinn
sem dóttir mín elskar. Næst á eftir Lilla klifurmús. Pabbi hennar á ekki sjens í
þessa gæja. Það er bara svoleiðis. Leikhússýki erfist sem sé rétt eins og
augnlitur eða vaxtalag.
Saman dillumst
við og dönsum yfir hugljúfum tónum leikhúsveislunnar og mamman gleðst óstjórnlega
í hjarta sínu yfir að hafa alið barnið svona menningarlega upp. Fátt sem kætir
mig meira en litla leikhúsrotta “mömmusinnardóttir” -í essinu sínu.
Það mæðir líka
mikið á minni milli jóla og nýárs þegar uppáhald allra barna mætir í fyrsta
skipti í hús húsanna. Mögum finnast meira að segja kröfurnar sem ég set á kornungt
barnið stjarnfræðilegar og ekki í takt við nein rök en sjálf er ég fullviss að
tuttugu og eitthvað mánaða óvitinn minn eigi eftir að sitja störf og vera móður
sinni til sóma þegar hún hittir Galdrakarlinn í Oz, í eigin persónu.
Lífið á Íslandi
er sem sé afar ljúft.
Það er ekkert nýtt.
Ég dýrka það og dái. Fylltist ást og væmni og fæ gott í hjartað að hitta alla. Og
þó hef ég hitt alltof fáa. Elsku prófin eru að gera mér lífið erfðara fyrir í
skemmtilegheitum en þau nálgast óðfluga. Sem um leið gefur að próflokin eru handan
við hornið og gleðin sem hefur lofað mér því hátíðlega að verða viðstöðulaust
við völd.
Ég tryllist pínulítið
í mömmuhjartanu að halda aðventuna hátíðlega með fyndnasta barni heims. Baka með
henni fyrstu piparkökurnar og búa til snjókarla. Eins er vinkonuhjartað
æsispennt að eyða tíma og njóta saman en svoleiðis deit eru svo sannarlega efst
á stefnuskránni.
Gulrótin mín er í
augsýn og vonandi að prófin endurspegli tímann sem ég hef eytt í að undirbúa
þau. Mamman í mér er svo milljón sinnum samviskusamari en barnlausa pían fyrir
örfáum árum. Mamman fær líka hærri einkunnir og því borgar sig ekkert að rugga
bátnum.
Njótiði
samvistanna, þið sem getið !
- og hinir ..
kaffiskál og baráttukveðjur *
04. desember 2011 klukkan 16:13
Íris Hauksdóttir 1 athugasemd
Ég er að reyna vera dugleg stelpa þessa dagana. Sem og alla daga reyndar. En
sérstaklega mikið núna.
Niðurtalning formlega hafin, og Ísland nálgast.
Ég veit fátt skemmtilegra en jólin og Íslands-ferðirnar sem
fylgja þeim.
Í ár keypti ég eins fars flugmiða. Þó ég reikni með meiri
Noregi .. þá veit ég ekki hvenær það verður. Mjög spennandi, og um leið
ákaflega stressandi á sama tíma.
Og þar sem allt er svo skemmtilegt á Íslandi langar mig alls
ekki að eyða dýrmætum tíma í bókalestur og prófaundirbúning. Svo nú er allt á
þriðja snúningi að gera og græja sem mest. Vinna sér inn tíma.
Til að geta nú notið kaffibollans. Og kíkt í IKEA. Jólin
byrja jú í IKEA ekki satt.
15. nóvember 2011 klukkan 08:14
Íris Hauksdóttir 1 athugasemd
Fannst þessi mynd frekar mikið viðeigandi .. sjáiði mömmuna passa ungana sína *
Það er engin tilviljun að mamma fái flottasta dag ársins - hún er sjálf flottust !
Íseyjan hennar ömmu sinnar punktaði sig extra fínt í tilefni dagsins, fór í bleikan kjól .. ömmu sinni til heiðurs og ömmuprjón þar yfir. Smellti teyju í ört síkkandi hárið og sendi kveðju yfir hafið.
Mamma hennar setti hreint á rúmin og gerði húsið fínt, bakar súkkulaðiköku í tilefni dagsins og eldar extra góðan kvöldmat. Við erum á Íslandi í anda, í dag .. sem og alla daga *
Teljum svo mikið niður ! - tvær vikur *
Ískr
11. nóvember 2011 klukkan 07:57
Íris Hauksdóttir 1 athugasemd
Ég á vinkonu hér
í Noregi, sem kemur frá Rússlandi.
Augljóslega himinn
og haf milli okkar, í menningu og uppruna. Himinn og haf væri reyndar vægt til
orða tekið. En við erum báðar svo heppnar að eiga dætur á sama reki, og deilum
öllum frítíma okkar saman með stelpuskjátunum okkar.
Ef ekki væri
fyrir þær, og norsku eyðimörkina myndu leiðir okkar aldrei fléttast svona
saman. Svona geta undarlegustu vináttur orðið til, sem aldrei myndu til dæmis
verða í félagslega fjársjóðslandinu mínu, -Íslandi.
Dætur okkar eru
uppruna síns vegna jafn ólíkar og epli og appelsína en auðvitað er allt gott um
það að segja. Andstæður laðast oft að, og víkka skilning hvors annars á
fjölbreytileika mannflórunnar. Næstum því mannfræðingurinn, on the side við
bókmenntafræðina, sem talar. Það er önnur ástæða fyrir því að ég elska að tala
við nágrannakonuna. Kynnast þveröfugum menningarkimum og mjög svo ólíkum viðhorfum
á tilveruna.
Eitt fallegt (að
mínu þjóðhverfa mati auðvitað) dæmi er það þegar einkadóttir þeirra hjónaleysa
varð eins árs, og gjafmilda ég, sem ekkert geri nema gramsa í erfðarprinsessuna
mína gjöfum og fatatuskum, bauðst í velvild minn til að lána stelpuskottinu
einn af dásemdar kjólum heimasætunnar. Enda, af augljósum ástæðum á hún alltof
marga, sem hún notar alltof sjaldan. Helvfokkings Noregur þar með sinni
tilbreytingalausu viðveru.
Alla vega.
Í fyrsta sinn í
næstum heilt ár, sem blessað barnið hefur mátt pukrast útslitnum fatagörmum,
augljóslega sniðin fyrir hitt kynið, og ég er nokkuð viss um að
kominnyfirfertugt pabbi hennar hafi arfleitt barnið sitt svo rausarlega af.
Karlinn á forstjóralaunum það er að segja. En já, þarna sá ég sem sé í fyrsta
sinn glampa, gleði og blik í mömmuaugum, rétt eins og ég þekki svo vel sjálf,
og sennilega allar mömmur, þegar fallegar fatatuskur ber á góma. Takið eftir að
fatatuskur hafa misst nánast allt gildi sitt í mínum persónulegu eigum eftir að
ég eignaðist Íseyju mína, en í hennar þágu eru allar varnir óhindraðar .. og ég
kaupi eins og ekkert sé barnið, -í það korter á ári sem ég kemst í búðir það er
að segja, blessuð sé sveitin og allt það ! x Þeir sem skynja pirring í garðs
Árdals rétt upp hönd ... * Hinir geta haldið áfram að njóta þess að búa í borg.
Nóg um það því
eftir að ég bauð kjólinn fína, til
láns og sá loksins gleðiblikið góða (sem ég hélt alltaf að hana hreinlega
skorti, sökum upprunans) áttaði ég mig á þeirri einföldu staðreynd að allar
erum við mæður eins. Í grunninn. Stelpumömmur eru líka í algjörum sérflokki, að
hafa kost á öllum þessum dásemdar kjólum, skóm og glingri.
Lof sé Leu Íseyju og
öllum hennar líku prinsessum ! x
01. nóvember 2011 klukkan 22:29
Íris Hauksdóttir Engin athugasemd