-Þ.í.Þ-

Jæja, þá erum við farin og komin aftur úr -menningunni-
...fannst stórkostlega undarlegt að koma *keyrandi* inn í Þrándheims-borgina, sem ég upplifði allt í einu sem *mína* smá svona eins og að koma *heim* tilfinning, sem kom mér algjörlega í opna skjöldu. Átti alls ekkert von á því að líða svona gagnvart þessari annars fínu og góðu borg.

Það er með öðrum orðum nokkuð ljóst, að þrándur á núna smá part af mér, og hefur bundið mig einhverjum tauga-böndum, sem ég átti alls ekkert von á, svona við fyrstu kynni.
.....kemur mér heldur ekkert á óvart að við eFf ættum eftir að sakna norsku áranna í þrándi, þegar fram tíða stundir...og heimsækja jafnvel við tækifæri, og rifja upp "gamla" tíma...

Annars var stórskemmtilegt að sjá borgina -útum bílrúðuna- og fáranlega fyndið að *rata* allt, án þess að hafa nokkru sinni keyrt þarna áður...


Af einhverri undarnlegri óheppni var veðurfarið þesslegt að hvorki gátum við notið útsýnisins á leiðinni, til eða frá....
Þríeykið, -þoka-rigning-myrkur, stóð þar þétt saman með það að markmiði að við sæjum varla nema næsta ljósastaur fyrir framan okkur.
-frekar skítt það...

Þegar *heim* var loksins komið, tóku á móti okkur þessar líka litlu drunur, sem við héldum í fyrstu að væru þrumur enda smá rigninarskúr var líka að ganga yfir í þeim töluðu orðum þar sem við bárum farangurinn okkur inn... en ekki reyndist svo vera og við nánari athugun blasti við okkur þetta gríðarlega snjóflóð úr fjallinu sem umlykur dalinn.
Takk fyrir túkall !*!*!*!
-þarf kannski ekkert að taka það fram, en engin mannskaði hlaust af, eða tjón af neinu tagi enda svona víst -alþekkt- hérna í dalnum, þegar frostið kveður og snjórinn situr eftir með sárt ennið.
En mikið ofsalega er magnað, hræðilegt og stórbrotið allt í senn að upplifa svona, í beinni, beint fyrir framan nefið á sér

Senn líður að Óskars....

Þær myndir sem mér finnst standa svona mest upp úr, over all....er að sjálfsögðu mestaraverk, leynikærastans, The Dark Knight, sem ég *trúi* ekki nema hann hreppi sem besti aukaleikarinn....en þó er aldrei að vita, þetta var auðvitað svo vinsæl mynd, og svoleiðis "má" náttúrulega aldrei vinna á svona fínum verðlaunum. Myndin fékk ekki einu sinni tilnefningu í flokknum besta mynd ársins sem segir allt sem segja þarf held ég.
(Nældi sér engu að síður í einar 8 tilnefningar svo ég ætla ekkert að væla fyrr en að leikslokum)

En burt séð frá sorglegum örlögum "Ledgent-sins", þá finnst mér besta besta besta myndin af öllum Slumdog Millionaire, eða Viltu Vinna Milljarð (þess mynd fékk næst flestar tilnefningar, eða tíu stykki). Reyndar finnst mér Danny Boyle, leikstjóri myndarinnar eiga mestast af öllum skilið leikstjórnarverðlaunin í ár líka. Svo mikil snilld er þessi mynd, og vel leikstýrð. Dæmi hver fyrir sig, en ég bæði grét og hló, og það er svona það helsta sem ég ætlast til af myndum....var líka spennt, og hélt athygli allan tímann. VEL GERT. -Að mínu mati, en myndir segir frá 18 ára munaðarleysingja sem elst upp í fátækrahverfi í Mumbai á Indlandi og vinnur, fyrir hálfgerða tilviljun, sjónvarpsraunveruleikaþáttinn, Viltu vinna milljarð. Stjórnendur þáttarins trúa hins vegar engan vegin að annar eins fátæklingur og Jamal geti vitað allar spurningarnar, án þess að svindla, og myndin snýst að miklu leyti um það hvernig hann sannar sakleysi sitt. Þannig kemur í ljós að röð raunverulegra atburða úr lífi hans hefur leitt hann í gengum spurningarnar og gegnum þær kynnumst við, áhorfendurnir, stórbrotnu lífi hans.

Önnur *góð* mynd er Forvitnilegt Mál Benjamíns Hnapps, eða The Curious Case of Benjamin Button, sem þrátt fyrir að skarta klisju-fjésinu á Brad Pitt náði mér svakalega, og hélt mér í greipum sér alveg til enda-mínútu...sem er kannski ekki skrítið þar sem þessi mynd leiðir verðlauna-tilnefningarhópinn, með 13 tilnefningar, hvorki meira né minna. Rosalega sérkennileg saga um vægast sagt einstakan mann, sem eldist aftur á bak. Hljómar vissulega fáranlega í fyrstu, en vakti hjá mér furðu mikið af hugrenningatengslum, eins og "skiptir það virkilega máli á hvorum endanum við byrjum og hvar við endum?" Líka svona spurningum um ástina, þessa einu sönnu, sem spyr ekki um aldur og um leið afstæði aldurs, upphafningu útlitsins, uppeldi, siðferði og algjöra endurskoðun á hugtakinu tímatakmörk. Rétt eins og í atriðinu þar sem aðalpersónan talar um tilfinninguna þegar maður snýr aftur *heim* eftir langan aðskilnað, og finnur sömu lyktina og sömu tilfinninguna og maður hefur alist upp við, en áttar sig svo á því, að það eina sem hefur breyst er ekki umhverfið heldur maður sjálfur.
Eitt uppáhalds atriði mitt var þar sem lífið var sýnt eins og samansafn örsmárra atriða, ef leigubíllinn hefði ekki stoppað þarna þá hefði konan ekki gengið yfir götuna sem hefði leitt til þess að...osfr. Með öðrum orðum, flott sýn á því hvernig allt er með ráðum gert í þessum heimi. Myndin kom líka talsvert inn á fyrirgefninguna, sem mér fannst lærdómsvert og vakti hjá mér nákvæmlega þær tilfinningar sem ég vil fá við áhorf bíómynda. Yndisfín mynd sem lét mér líða vel, og ofar kannski öðru, rosalega lifandi. Sannfærðist jafnvel enn meir um, að útlit Pitt-arans er bölvun, frekar en hitt, enda verður hann sjálfsagt seint metinn af verðleikum, leiklistarlega séð.
-nú, nema hann hreppi hnossið í ár sem leikari ársins í aðalhlutverki...

Milk er svo fjórða myndin sem mér finnst þess virði að minnast á, enda skartar hún rétt eins og The Dark Knight, einum 8 tilnefningum, en hún er byggð á sannri sögu stjórnmálamannsins Harvey Milk, sem braut svo sannarlega blað í sögu Bandaríkjanna þegar hann var fyrsti opinberlega samkynhneigði maðurinn sem kosinn var til opinbers embættis í landinu, árið 1977. Kjör hans olli þó mikilli ólgu og deilum í San Francisco og víðar sem endaði með hörmulegum afleiðingum. Say no more. Sean Penn fór að mínu mati með stórleik, en Finni fannst hann minna sig of mikið á einhverfa manninn í I am Sam, til þess að hann tryði á hann sem hippalegan homma í uppbyggingu San Fran sem miðstöðvar samkynhneigðra.

The Wrestler, eða Fjölbragðaglímukappinn, var svo að mínu mati, (þrátt fyrir nánast einróma lof gagnrýnenda um heim allan) lítið annað en karllæg útgáfa Óskarsmyndarinnar Milljon Dollar Baby, með Hillary Swan í broddi fylkingar.
Aðalleikarinn, Mickey Rourke, (sem tilnefndur er fyrir leik sinn) sýnir vissulega sína bestu takta, en þekktastur er hann (að mínu mati) fyrir leik sinn í Sin City (svona fyrir þá sem ekki eru vel að sér í kvikmyndaheiminum).
Keypti reyndar alveg frásögn hans sem glataða pabbans sem ákveður allt í einu (á gamals aldri) að muna eftir því hann ætti dóttur sem hann hafði aldrei haft metnað til að sinna fyrr en nú (þegar hann þarfnaðist þess að hún hugsaði um hann) -sem og uppgjafar glímukappans,sem hafði aldrei haft annað lífsviðurværi en feika bardaga með líkamlega mis-alvarlegum afleiðingum en hafði nú fengið hjartaáfall svo hann varð að gefa "ferilinn" upp á bátinn, og láta sér næga starf sem aumur kjötverkamaður. En eiginlega ekki meira en það, fór ekkert að grenja yfir örlögum hans eða neitt svoleiðis, fannst hann mest hafa kallað þetta yfir sig sjálfur. Myndi varla leggja í þessa mynd aftur, þó poppið væri frítt. En ágætis afþreying engu að síður.

Vicky Cristina Barcelona, var svo yndisleg afþreying en sat þó engan vegin eftir. Vakti hins vegar hjá mér mjög skemmtilega tilfinningu af sumri og skemmtun, en læt alveg vera að segja að þar hafi átt sér stað nokkur leiksigur. Langaði hins vegar mjög til Barcelona, og prófa að verða myndlistamaður, og/eða ljósmyndari, í eins og einn dag eða svo. Woody Allen í sinni tærustu mynd.

Doubt, eða Efi, vakti svo hjá mér blendnar tilfinningar. Ég veit ekki hvað það er með mig og svona kirkju-sjokk-myndir en þær sitja óstjórnlega í mér, og skilja mig eftir í einhveru uppnámi (skiljanlega kannski) minnist hér einna mest á stórmyndina (að mínu mati), Madalene´s Sisters, sem sat svo rosalega í mér að annað eins hefur varla gerst. Fíla smá, á skrítinn hátt samt, þegar kvikmyndir hafa svoleiðis áhrif, því þá eru þær að segja einhverja sögu sem snertir mann. Kannski var ég nunna í fyrra lífi, hver veit. Kannski bara með svona svakalega siðferðiskennd, ég skal ekki segja. En efinn í myndinni er margslunglinn og á ekki aðeins við um siðferði prestsins, (Phillips Simons Hoffmans, keppir btw á móti *goðsögninni* sem besti leikari í aukahlutverki) heldur líka okkur öll, og efann sem grípur að ég held flesta, hvað varða trúnna sjálfa. Ég meina hver hefur ekki upplifað það að vilja endurskilgreina hugtakið Guð, og afhverju hann leggur þetta allt saman á okkur? Svo koma svör, eins og hlátur lítilla barna, sem gerir allt svo ljóst. Auðvitað er til Guð, annars væru engin lítil börn, svo hrein og tær, tilgerðarlaus, einlæg og uppfull af sannleika. Fyrir mér höfum við öll átt heima í paradís -sem börn, en paradísamissirinn verður eftir því sem við eldumst, þroskumst og lærum hvað lífið býður upp á, þar getur nefnilega verið svo margt ljótt að sjá og finna.

Frosty River, er einmit smá svoleiðis mynd, um ljótleika lífsins....samt ekki, æj ég er bjartsýn týpa og allt það. En allavegna, fjallar Frosna Fljótið, um líf einstæðrar móður, sem sér fyrir tveim sonum sínum með frekar vafasömum hætti....minnir, eilítið, á Erin Brockovich, sem Julia Roberts hreppti, gott ef ekki, Óskarinn fyrir, hérna um árið. Nema hvað, hér fer Melissa Leo á kostum sem hjólhýsa-draslið, og á köflum, vanhæfa móðirin sem lítið getur veitt börnum sínum annað en ást og umhyggju. Frekar langdregin þó, ef ég á að segja alveg eins og er, en skásta mynd engu að síður. Mæli samt ekkert sérstaklega með áhorfi hennar, nema maður nenni eitthvað sérstaklega að sökkva sér niður í lágstandard lífsmynstur, móður með buxurnar beinlínis á hælunum.

Revolutionary Road, var svo *leiðinlegt* punktur. Nema ég hafi verið eitthvað fáranlega illa stemmd. Get samt alveg hugsað mér að endurskoða þessa skoðun mína ef einhver kemur með góð rök á móti, en mér fannst hún bæði hæg og með klénum söguþræði um hjón sem lifa bæði í blekkingu, útbrunnins hjónaband byggt á algjörum brauðfótum. Dramatískt og ekki dramatískt, þá blotnaði ég ekki einu sinni vitund í augnum við lokaatriðið, kallið mig dead inside, en ég minni þá á, að ég er týpan sem get grátið yfir auglýsingum, og ForTheRecord, þættinum hennar Britney-jar, svo það getur ekki verið case-ið. Ég kann samt vel við Kate Winslet, eftir að hafa tekið hana í sátt nú, rúmum tíu árum eftir Titanic-slysið, svo það kæmi mér alls ekkert á óvart að verðlaunagripurinn félli í hennar verðskulduðu hendur. Allavegna yrði ég sáttari við hana sem vinningshafa en Jolie-dralsið....

En myndin hennar er einmitt sú síðasta sem ég *dæmi*. Sú heitir Changeline, og er alls ekki eins slæm og aðalleikkonan býður upp á. Samt, í langdregnari kanntinum þó söguþráðurinn sé góður, og áhugaverður. Kannski er það af fordómum við *ofurparið* en mér finnst einfaldlega OF mikil klisja að þau standi bæði uppi sem sigurvegarar þetta kvöld, og af tvennu illu stóð B.P sig MUN betur heldur en hún í þessari mynd. Ekki bætti svo úr skák að ég rakst á dögunum á viðtal við tjéða og títtnefnda alheimsmóður sem fullyrti það að hún horfði aldrei á kvikmyndir, og fyndist þær hreinlega asnaleg tímaeyðsla.....sem skyldi mig eftir með spurninguna, afhverju býst hún þá við að einhverjir kæri sig um að horfa á myndir með henni sjálfri í? -minnir alveg *óneitanlega* á Friends-atriðið þegar Joey var í viðtalinu, og hafði *næstum* náð að sleppa frá því, án klúðurs...en svo kom lokaspurningin, hver er þinn uppáhalds sjónvarpsþáttur....? "Nei ég horfi aldrei á sjónvarpsþætti, mér finnst það heimskulegt" ....muniði??

Allavegna, þær myndir sem ég á enn eftir að sjá (ég er jú í skóla og allt það, hef ekkert *allan* tímann í heiminum til að liggja yfir bíómyndum)....eru....
The Reader, The Visitor og Frost/Nixon, og hlakkar mig MJÖG til að sjá þær allar. Hef bara heyrt góða hluti...!!
...svo stay tuned
En svona líta áhugaverðustu tilnefningarnar allavegna út...
Hvað finnst ykkur?!?!
Plís, tjáið ykkur...

Göngutúr um norska...

Stundum líður mér meiriháttar líkt og mannfræðingum hlítur að líða
-þegar þeir rannsaka frumstæð lönd, eða svæði
(hver svo sem skilgreining þeirra á því að vera frumþróuð, er hverju sinni)

Að flytja í svona lítinn einangraðan bæ í Noregi, er að mínu mati, líkast því, að ferðast aftur í tímann
-og þá meina ég langt aftur í tímann

Fer stundum í svona skoðunarferðir, um bæinn
-og verð orðlaus í hvert skiptið
(ekki endilega á vondan hátt, eða hneykslanlegan, enda er ég *ekki* að meina að hið sökkvandi Ísland sé á nokkurn hátt betra, eða lengra komið í þróunarkeðjunni)
Heldur meira svona hissa, á því hvernig fólk getur hagað lífi sínu
-á gamaldags hátt
...sem er að svo mörgu leiti gott, og sniðugt
Held svei mér þá ég gæti orðið gott efni í norska húsmóður.
-en með smá ítölsku ívafi samt
...svona upp á matargerðina og tískuvitundina
(sem norðmenn verða seint taldir meðvitaðir um)

En þrátt fyrir vanmat mitt á norskri matargerð, sem ég *get* einfaldlega ekki, enda nánast óætt upp til hópa, þá mega norsku húsmæðurnar eiga það að þær elda alltaf kvöldmat, og þá meina ég frá grunni. Ekkert pakkasull á þeim bænum, enda höfum við Finnur bæði lent í því oftar en einu sinni að mæta eitthvert með tilbúin mat og uppskera í kjölfarið þvílík og önnur eins andköf, -augnaráð og hneykslan að annað eins hefði varla getað verið meira þó við hefðum gert eitthvað svo rosalega hneyksanlegt að mig hreinlega skortir hugmyndaflug að vita hvað.

Í norska eru líka allir, þá meina ég allir, með arinn. Skorsteinar á húsunum hér, eru eins og póstkassar við íslensk hús. Algerlega ómissandi, partur af prógramminu og stundum verður arinlyktin í umhverfinu svo rosaleg að minnir helst á stórfellda sinuelda þar sem grá slikjan umlykur bæinn.

Þessa dagana er líka allt á kafi í snjó, og þá nýtur arin-slikjan sín einstaklega vel. Jólasnjónum hreinlega kyngir hér niður, dag og nótt, og þá bregðast blessaðir norðmennirnir við með einhverjum þeim undarlegustu græjum sem ég hef augum litið. Og kann ómögulega nokkur deili á, eða viðeigandi nöfn. En lýsa sér einna sem nokkurs konar skóflur, á hjólum, smá eins og blanda af hjólbörnum og skíðasleða, sem þeir draga eftir jörðinni, og moka með þessu snjónum upp, í tilheyrandi snjóskafla. Mjög smekklegt og næs. Þori eiginlega að lofa að elstu lesendurna rámar örugglega í svona græju langt aftur úr bernskuminningum sínum, það er að segja ef einhverjir gamlir sveitamenn lesa bloggið mitt, sem ég efast reyndar stórlega um. En ef svo er, bið ég þá vinsamlegast um að kommenta hér fyrir neðan og upplýsa mig um heiti tólsins sem ég lýsti hér fyrir ofan. Takk.

.....hinir, sem ekki muna, mega samt líka kommenta
Eru með öðrum orðum *hvattir* til þess, enda vandræðalega fá komment, svona í hlutfalli við daglegar gestaheimsóknir

**mWa**

Margt leynist í Myrkrinu

Allavegna, á leiðinni okkar Finns hingað, norðureftir, tókum við ekki eftir miklu í annars umfangsmiklu umhverfi okkar, (vegna myrkurs) en komumst þó ekki hjá því að sjá umtalsvert magn af viðvörunarskiltum, í tengslum við dýr á veginum. Sem, ef minnið er ekki að svíkja mig, hefur mjög sjaldan orðið á vegi mínum, á íslenska þjóðveginum. Nema hvað, dýrin, litu í fyrstu sæmilega kunnuglega út. Svo sem hreindýr, dádýr og elgir sem geta öll, án efa, orðið ökufólki og sjálfu sér að gríðarlegu tjóni, ef hvorugt gáir að sér....
Þegar leið á ferðina, varð hins vegar á vegi okkar heldur sjaldgæfara dýr, nefnilega GAUPA. Sem þaut yfir veginn, en starstoppaði svo þegar útaf honum var komið og góndi á okkur, með gulum kattarglirnunum. Það var að sjálfsögðu hinn vökulli ökumaður sem tók eftir dýrinu, en ekki ég, sem alltaf er með augun á vitlausum stað, en eftir á er ég fegin, því hefði ég aðeins orðið vitni af öðru eins, hefði engin trúað mér.
Það er að segja þangað til Finnur mætti til vinnu, og bar sögu sína undir samstarfsmenn sína, sem allir tóku fálega, jha eða kunnulega undir, og sögðu að vissulega væri að finna bæði gaupur og birni í skóglendi noregs, en verst væri þó þegar buffaló-ar, rötuðu í mannabyggðir. Slíkt hefði einmitt átt sér stað í Sunndalsöre-num okkar, þar ekki alls fyrir löngu.
Nú er ég ekki mjög fróð um buffaló-a, en samkvæmt "heimamönnum" eru þeir mannýgir með meiru og nánast ósigrandi á mannlegan mátt, hornin þeirra ein geta slátrað fleiri fleiri manns í einu, og í þessu tiltekna dæmi þurfti þann allra stærsta riffil sem sögur fara af (eða ég kann réttara sagt deili á) til þess að farga dýrinu. Jafnframt var bæjarbúum meinaður aðgangur útaf heimilum sínum meðan dýrið gekk laust um bæinn, sem óvíst var í fyrstu, hve lengi myndi ganga yfir, að víkja úr velli

-jÆja-