Komin aftur til Sunndal, -eftir ævintýri helgarinnar, í Årdal ...

Jæja þá erum við komin og farin frá nýja heimilinu okkar í ál-mafíu-bænum, -Årdal, en þar býr engin, maður með mönnum, nema vera með fingurna á kafi í álinu, -að einhverju tagi.

Á leiðinni til Årdal keyrðum við gegnum Jötunheima, sem bera svo sannarlega nafn með rentu. Myndavélin hreinlega réði ekki við náttúrufegurðina enda ómögulegt að rúma slíkt á lítilli filmu. Ég á því engar myndir, nema þær sem birtast mér svo ljóslifandi í huganum og satt best að segja verður erfitt að gleyma þeim svo glatt. Lónið í miðjum þjóðgarðinum gefur Bláa lóninu langt nef, og kallast ákaflega myndrænt á við klettaveggina allt um kring sem skarta öllum þeim fallegu grænu tónum sem móðir náttúra býr yfir. Mosa, Olivu, Lime, Myntu og Flöskugrænn slykja umvefur sem sé veggina, og endurkastast í túrkisbláu lóninu. Litlir fossar og freyðandi læknir, streyma svo allt um kring og gefa umhverfinu öllu draumkennda en um leið dularfulla ásýnd.
Rétt eins og Geiranger, er leiðin til Jotunheima aðeins opin örfáa mánuði á ári, svo mannabyggð er engin og leið okkur vægast sagt eins og tveim í heiminum, á bláa sendibílnum, sem myndaði algjört stílbrot við óumdeilanlega náttúrufegurðina.

Ferðin sjálf, -gekk kostulega, en leiðin er löng, -sé komið frá afdalabænum Sunndal, og er sveitavegurinn vægast sagt hress, -fyrir hvaða farartæki sem er. Seinna fengum við að vita söguna bak við bæinn, en vegina lögðu gyðinga-þrælar, af rússnesku og pólsku bergi brotnir, undir handleiðslu valdagráðugra þjóðverja, sem höfðu hugsað sér Årdal sem fyrirmyndarbæ, -hins nýja og hreina kynstofns. Margir misstu lífið við vegaframkvæmdirnar, og uppbyggingu bæjarins í heild, en þeim sem finnst umhverfið í Sunndal stórbrotið hafa svo sannarlega ekki komið til Årdal. Þverhníptir fjallaveggir hvert sem litið er, og hvergi sést til sjós (sem þó er hægt á einum stað í Sunndal). Í Årdal er því aldrei vindur, og veðurfarið talsvert hagkvæmara en í rokrassgati Sunndælinga. Leiðin, niður Sognfjall, er vægast sagt þverbrött og tekur rúman klukkutíma að þvælast þangað niður, í stanslausum beigjum og U-beigjum ofar. Hörðustu sjómenn geta ekki annað en fundið fyrir ógleði á þessum vegakafla, og síðar fékk ég að vita að það tæki heimamenn mörg ár að venjast keyrslunni upp og niður í dalinn. Útsýnið niður er svo eitt af því ógnvænlegasta sem ég hef augum litið, og hjálpaði það kok-gubbunni ekki beint í bröttustu beigjunum. Fjöllin niður í dalinn eru að vísu tvö, en þegar við höfðum pínt sendibílinn, smekkfullum af búslóð, niður aðra þeirra gafst hann upp og harðneitaði að taka þátt í þessu djóki lengur. Og þar sátum við föst. Þangað til fór að rigna. Finnur hringdi eins og óður maður, þó ekkert væri símasambandið, -og hann hefði ekki hugmynd, hvert hann ætti almennt að hringja, né þá heldur hvar hann væri í lífinu staddur. En á endanum komst hann í samband við mann nokkurn, tja eða þjónustumiðstöð sem sérhæfir sig í bílavandræðum (ég kann ekki íslenska orðið yfir svoleiðis, -orðin svo norsk sjáiði til). Bjargvætturinn, og bíllinn hann ofurvaxni komu okkur til bjargar skömmu síðar og var sendibíllinn hysjaður upp á bílferlíkið og skrölti þar á niður næsta fjall. Ef ég hélt að mesta glæfraförin væri að baki skjátlaðist mér heldur betur því við tók annar eins kafli af bröttum U-beigjum á örmjóum fjallabaksvegi, -með þverhnípta hlíðina hangandi fyrir neðan. Ég þarf varla að taka það fram en fyrir svona stóran bíl er hreinlega ekki í boði að mæta öðrum bílum á vegum sem þessum, hvað þá taka slíkar ofurnákvæmar U-beigjur, þar sem ekkert má útaf bregða, svo við hrynjum hreinlega ekki niður fjallið, -og ofan í sjálfan dalinn. Ökuþórinn virtist hins vegar öllu vanur og kjaftaði í símann eins og ekkert væri sjálfsagðara, meðan svitataumarnir láku niður snjóhvít áhyggju-enni okkar skötu. Eilífð síðar, komum við að kotinu okkar, með væntingarnar í lágmarki en eftirvæntinguna óhjákvæmilega í hámarki, og Storøne 18 stóð sko heldur betur undir væntingum. Yndisfínt lítið kot sem við ætlum að gera heimilislegt og -okkar- loksins, en eftir rúmlega tveggja ára brölt milli silfurskottu-skáps og dánar-innbúss, er alveg komin tími á okkar fyrstu íbúð. Sem við eigum og gerum kósý, -eftir okkar höfði.

Ég er að vísu enn, heltekin, af SECRET og tók því ekki annað í mál en að horfa á málið með bjartsýnisgleraugunum, ... bæði í sambandi við húsnæðið sjálft, umhverfið, gönguleiðina og fjarlægðina frá miðbænum. Þarna verðum við, og það er í okkar valdi hvernig við vinnum úr þeim spilum sem við höfum. Auðvitað er auðvelt að setja hendur í kross og væla um að vilja vera nær höfuðborginni, eða öðrum stórbæ, en svoleiðis er hreinlega ekki í boði, og leiðin til Osló er nú ekki nema 3,5 tími, -með rútu, sem gengur tvisvar á dag, og keyrir alla leið í miðbæinn. Sömu sögu er að segja um Bergen, en þangað liggja mörg mörg stórbrotin jarðgöng, og þau lengstu einir 26 km, (næstum1/3 af leiðinni) svo varla þarf að taka það fram, en leiðin þangað er sjaldan snjóþung, eða ófær vegna veðurs.

Umhverfið í Årdal er rétt eins og í Noregi allri, undurfallegt en leiðin að miðbæ, -smábæjarins ... það er að segja, í næstu matvörubúð, -er rúmir 4 km, -aðra leið. 8 km tölt, daglega, með mjólkurbrúsann, -eða bara matarpokann, er því hrein og klár ávísun á ógurlegt heilbrigði með komandi vetri. Hver veit nema gamla verði ekki bara komin í hörkuform með haustinu. Hóhóhó. Fátt er svo með öllu illt ...

Afmælis-Amma-Mús ***

Elskulegust amma mín mús fagnar stórafmæli sínu í dag. Þó því fari víst tveimur sögum af því hvenær hennar raunverulegi afmælisdagur beri upp, -enda fæddist hún fyrir tíma stafrænnar tækni,-blogga og netmiðla sem reyfa allar upplýsingar rækilega niður og bera með tímanum fagurt vitni um raunverulegt tímaskyn allra atburða. Ömmu minnar vegna, og hennar gömlu sérvisku að maður eigi aldrei að tala opinberlega um aldur, læt ég vera að slá fram tölulegum aldri hennar, enda verður hún alltaf 36 ára. Stundum finnst mér amma reyndar yngri en ég sjálf, pæjfríður gríms sem verslar einungis í skvísubúðum og harðneitar að viðurkenna téðan aldur sinn, enda kannski óþarfi.
Persónulega vona ég að ég verði sú týpa sem þakkar fyrir hvert ár, sem ég fæ, að gjöf, elska aldurinn, -beri hrukkurnar með sóma, enda finnst mér það sjarmerandi og flott að bera merkimiða um aldur og reynslu á líkamanum sínum. En á sama tíma er líkaminn musteri, sem ber að virða, og fara vel með, óháð aldri. Og pæjuleg amma er flottust, sé hún stolt af aldri sínum, og árangri í lífinu.
Amma mín er allavegna flottust, duglegust og LANG bestust. Hún gegnir tvöföldu ömmu-hlutverki í mínu lífi og stóðst þá raun betur en allar aðrar ömmur hefðu nokkru sinni getað gert. Ég sver það. Get haldið óendanlega langan lofsöng um þessa uppáhalds !!
Margir segja að tvisvar verði maður barn, en gáfnaförum ömmu minnar aukast með aldrinum, grínlaust, og oft stend ég hreinlega á öndinni yfir spakmælum hennar gengum símtólið þegar ég legg henni línurnar, eða stend sjálf á krossgötum.
Amma kenndi mér allt sem ég kann um bakstur, og hún er líka yndislegur kokkur. Hún hefur í raun alla þá góðu eiginleika sem konur eiga í mínum huga að hafa, dugleg, góð og falleg, en á sama tíma hörkutól og ákveðin, -amma er nefnilega frekjudós, þó hún vilji ekki viðurkenna það sjálf, og oft finnst mér ég líkari henni en ég kæri mig sjálf um að viðurkenna, -gallar hennar eru nefnilega oftar en ekki mínir gallar líka, rétt eins og kostirnir. En auðvitað hafa ömmur enga galla, svo ég er nokkuð örugg í þessari samlíkingu.
Þegar ég var lítil las hún gjarnan fyrir mig bækur, rétt eins og mamma sem meðvitað kom mér á bragðið um listasemdir lesturins. Amma góða amma átti hins vegar bara tvær barnabækur, og á mörgum mörgum árum, hafa þessar tvær greipast ansi vel í minni bókmenntalúðans. Rassmus klumpur bakar pönnukökur og Lena Sól skipa því stóran sess í bókmenntagrunninum mínum, ásamt auðvitað hafsjó Lindgrennar, Einari Áskel og Blómanna á þakinu, en þær voru hins vegar lesnar fyrir tilstuðlan móður minnar, ásamt auðvitað fleiri góðum og sígilldum sögum.
Þegar leikskólapínan náði hágmarki var það amma sem kom og sótti mig, vopnuð Juicy Fruit tyggjóplötum ... aðra eins björgun gat ég ekki hugsað mér, enda áleit ég leikskólann þann versta stað allra staða á jörðinni. Mikið hataði ég leikskólann.
Eftir að amma og afi fluttu í draumahúsið sitt í Víðigrund fékk ég nýtt athvarf, enda gat staðsetningin ekki verið betri, beint á móti Snælandsskóla. Í hádegishléum, -og eftir skóla skutlaðist ég þangað og gramsaði í mig rindlum og flatkökum með hangikjöti sem amma hafði útbúið úr mötuneytinu og þegar við mamma fluttum, sumarið eftir níunda bekk, fengum við að halla höfði innan veggja Víðigrundar, áður en nýbygginin í lindarhverfinu varð íbúðarhæf. Kisurnar fengu líka að ganga lausar í garðinum hjá ömmu og mikið grét ég þegar amma þurfti síðan að selja húsið, eftir fráfall afa. Hún fór að vísu ekki langt, því síðan þá hef ég notið góðs af ilmandi formkökum og kaffipjalli í stigagangnum mínum, yndislegast að tipla til hennar á tánum, árla morguns og njóta þess góða sem hún töfrar fram úr ofninum sínum, án þess oft að eiga nokkuð til baksturs. Hún er ótrúleg hún amma mín. Og ég elska hana bæði til tunglsins og sólarinnar.

-ástfangin, af ævintýri ...

Dvöldum þar í góðu yfirlæti á óðalssetri, -arkítekthjónanna Einars og Oddhild.
Eftir búðarsvelt síðan í mars var powershop kærkomin tilbreyting og þrammaði ég búðirnar eins og herforingi. Gottalovid. Fékk samt skamman tíma, þar sem búða-þolinmæði Finns er fyrir neðan öll lágmarksmörk, og hefur lítið sem ekkert verið haldið við undanfarnar vikur og mánuði. Engu að síður náði ég að afreka mikið mát, meira þramm, mest tískuinnlit en reyndar minnst af versli ... það var samt ekki fallegu fötunum að kenna, heldur stælum í veskinu mínu.

Þegar hin óhjákvæmilegu shopping meiðsl fóru að segja til sín tókum við matarpásu og Finnur bjallaði í frænda, fyrir ráðleggingar að leiðinni heim til þeirra hjóna. Einar benti okkur þá á útsýnispall nokkurn, þar í bæ, sem algjört must væri að kíkja á, en þaðan er yfirsýnin yfir bæinn stórfengleg. Þrátt fyrir blóðuga hæla og auma handleggi eftir búðarrápið (metnaður minn fyrir fögrum fatatuskum jafnast náttúrulega á við afreksfólk á Olympíuleikum) -lögðum við af stað upp að útsýnispallinum, en þangað liggja einar 418 tröppur. Það var stuð. Þegar toppnum var náð sáum við, að hinum megin við hæðina, var þetta fína bílastæði ... fyrir lata fólkið, sem lagði ekki í tröppugleðina. Hefði alveg verið næs að vita það svona fyrir fram, en það tekur það amk engin frá okkur að þennan góða dag hreyfði sófadýrið sig meira en því sem meðaltelur heila árshreyfingu, og verðskuldaði því ís eins og LionBar framleiðir hann bestan.

Eftir útsýnisglápið og leiðina niður lögðum við af stað í húsakynni arkítektanna, þar sem tók við okkur dýrindis kvöldmáltíð. Sem var mjög kærkomin á þessum tímapunkti. Kvöldið fór svo í rauðvínsspjall og kósýheit þar sem Oddhild sýndi mér úrval listabókmennta við mikinn fögnuð bókmenntalúðans.
Eftir stutta viðkomu í draumalandi hófust ævintýrin að nýju morguninn eftir þegar við kíktum á vinnusvæði Einars, en hann hannar ógurlega fín og flott skip ... þau flottustu í heiminum. Eftir það lá leiðin svo að Geirangerfjord, þar sem ein mesta túristagildra norðmanna er falin. Jha eða reyndar öllum vel sýnileg. Geiranger er eitt af þessum náttúruundrum, sem rétt eins og Þingvellir, og Roros, njóta friðhelgis UNESCO. Eitt af þessum augnarblikum sem maður kann ekki að lýsa með orðum. Stófengleg náttúra í sinni flottustu mynd. Hótelið minnti mig að vísu á SHINING enda lítur það talsvert álíka lögmálum, -lokað átta mánuði á ári, þar sem engin, -alls engin, kemst að svæðinu nema þessa fjóra sumarmánuði þegar fjallabaksleiðin er opin. Hótel-eigandinn hefur það svo bara fínt í Asíu þess á milli.

Frá Geirangerfirdi keyrðum við gegnum Andersfjod með stuttri viðkomu hjá Trollstigen, sem er einn sá flottasti foss sem ég hef augum litið. Og hef nú litið þá marga. Eins og nafnið gefur til kynna líkist form fossins einna mest stiga, gerðum af tröllum og er alveg hreint magnað að bera hann augum.

Króníska flassið fékk sem sé að ganga laust þennan daginn enda af nógu fallegu að taka. Á leiðinni heim keyrðum við svo gegnum jarðaberjabæinn Valldal, þar sem hið árlega jarðaberja-festeval stóð sem hæðst. Einar hafði mælt með skyldustoppi þar og jarðaberjakaupum og þar sem við vildum ólm líkjast sönnum norsara-túristum sem best, fórum við að hans ráðum. Í Valldal eru hins vegar allir bæjarbúar jarðaberjabændur, og því auðvelt að stoppa bílinn hvar sem manni hentar að hægja á sér. Samanburður í verði er að ég best veit svipaður á öllum stöðum, en jarðaberjabændurnir selja afurðir sínar töluvert ódýrari en kaupmaðurinn á horninu. Lyktin í þessum bæ er hreint út sagt himnesk enda jarðaberjaakrar hvert sem litið er. Áður en ég hafði smakkað þessi jarðaber, þá vissi ég ekki hvernig gott bragð, raunverulega bragðast. Án gríns. Bragðlaukarnir mínir féllu bókstaflega í trans, rétt eins og lítið barn sem prófar nýtt dásamlegt bragð í fyrsta sinn. Alsæla jarðaberjanna lét mig hugsa, hvað þetta í ósköpunum er sem við höfum hingað til borðað og kallað jarðaber, því þau eiga svo sannarlega ekkert sameiginlegt með þessari afurð sem ég var að prófa núna. Íslensku berin ættu eiginlega að skammast sín að taka nafn af svona ávexti sem er ekki einu sinni samanburðarhæfur hvað gæði og bragð varðar. Rétt eins og bera olivu saman við mangó. Næstu tíma keyrðum við *skötu* sem sé í algjörum jarðaberjatransi.

Tveimur ferju-siglingum og rúmum 400 km síðar komumst við loksins heim í Fagrahaugs-kotið okkar og voru allir ógurlega sáttir við heimkomuna, ég, Finnur, kálfarnir mínir útkeyrðu og bílinn sem ætlaði næstum ekki að hafa af bröttustu brekkur norskrar náttúru.

...KiRsUbErJaFjÁrSjÓðUr...

Að sjálfsögðu lít ég á þessa búbót sem beina afleiðingu, tja eða uppskeru, við hugmyndafræði *S*E*C*R*E*T* sem ég hef verið að tileinka mér undanfarna daga. Ef þú kemst ekki til fjallsins, kemur fjallið til þín. Fátækleg fjárráð opna ekki beint greiðustu leið að óþarfa á borð við gómsæta ávexti (sem eru sko algjör munaðarvara í dýra-landi aka noregi) en með jákvæðu hugarfari græðir maður fjársjóði, hvar sem er. Bara af því maður trúir því

-Eva Katrín-

-AFMÆLI-

Um jólin staulaðist Salka ein og óstudd hringinn í kringum stofuborðið, í leit að skrautilegu jóladóti til að kjammsa á, -og skoða.
Síðast þegar ég hitti Sölku kunni hún að skríða á fjórum jafnfljótum og hafði útskrifast sem sundgarpur. Súmó-Salka hafði með öðrum orðum orðið að Sund-Sölku sem skartaði nú skornum höndum í stað þeirra sem hlykktust áður kringum óhugnarlega sætar fitufelltar hendur og læri. Gottalovid. Salka stoppaði svo stutt við í Háskóla Íslands, þar sem hún sat sálfræðitíma með karli föður sínum en skráði sig stuttu síðar á leikskóla, þar sem hún mætir nú ásamt fríðu föruneyti háskólafólks-afkvæma.

Salka er hins vegar skíthrædd við fólk, óháð aldri og stöðu, argar upp yfir sig ef ókunnugir nálgast og er oftast frekar brúnaþung. Hún er hins vegar yfir sig hrifin af hundum sem sást best um áramótin þegar hún dreif sig ásamt foreldrum sínum í hið árlega árbæjarpartý, okkar eFs. Þar lék hundgemlingurinn á heimilinu auðvitað lausum hala eins og hans var von og vísa og átti ég allt eins von á að Salka myndi reka upp samskonar skaðræðisöskur og þegar hún mætir nýjum andlitum, en aldeilis ekki því milli hennar og Jökuls myndaðist flottur vinskapur og fer ólíkum sögum á milli hvorum líkaði betur við hvern.

Hvernig sem því líður fagnar Sölku-skott sínum fyrsta afmælisdegi við mikinn fögnuð hennar nánustu ...

-og ég hugsa heim-

Ævintýrahelgi í Norska ...